پوران درخشنده
 | |
| اطلاعات شخصی | |
|---|---|
| نام کامل | پوران درخشنده |
| تاریخ تولد | ۷ فروردین ۱۳۳۰ (۷۵ سال) |
| ملیت | ایرانی |
| زبان مادری | فارسی |
| محل تولد | کرمانشاه، ایران |
| محل اقامت | ایران |
| تحصیلات | سینما (گرایش کارگردانی) |
| دانشگاه | مدرسه عالی تلویزیون و سینما (دانشکده صداوسیما) |
| اطلاعات هنری | |
| زمینه فعالیت | سینما |
| پیشه | کارگردان، فیلمنامهنویس، تهیهکننده |
| حوزه فعالیت | سینمای اجتماعی ایران |
| علت شهرت | پرداختن به مسائل اجتماعی، زنان، کودکان و نوجوانان |
| شروع فعالیت هنری | دهه ۱۳۵۰ |
| سالهای هنری | ۱۳۵۰ تاکنون |
| سبک | سینمای اجتماعی |
| آثار برجسته | رابطه، پرنده کوچک خوشبختی، رؤیای خیس، هیس! دخترها فریاد نمیزنند، زیر سقف دودی |
| زبان آثار | فارسی |
| موضوع آثار | مسائل اجتماعی، زنان، کودکان و نوجوانان |
| جوایز | جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران جشنواره فیلم فجر (۱۳۹۱)، جوایز بینالمللی متعدد |
| سایر | |
| سایر فعالیتها | مدرس سینما |
| دیگر | عضو CIFEJ، WIF و IFP |
پوران درخشنده (زاده ۷ فروردین ۱۳۳۰، کرمانشاه) کارگردان، فیلمنامهنویس و تهیهکننده سینمای ایران است. او از فیلمسازان شناختهشده سینمای اجتماعی ایران بهشمار میآید و بخش عمدهای از کارنامهاش به پرداختن به مسائل اجتماعی، بهویژه موضوعات مرتبط با کودکان، نوجوانان، زنان و آسیبهای اجتماعی اختصاص دارد. درخشنده فعالیت حرفهای خود را از دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد و همچنان در سینمای ایران فعال است.
درخشنده فارغالتحصیل سینما با گرایش کارگردانی از مدرسه عالی تلویزیون و سینما (دانشکده کنونی صداوسیما) است و نشان درجه یک هنری معادل دکتری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران دریافت کرده است.
او کارگردانی فیلمهای سینمایی متعددی از جمله «رابطه» (۱۳۶۵)، «پرنده کوچک خوشبختی» (۱۳۶۶)، «عبور از غبار» (۱۳۶۷)، «زمان از دست رفته» (۱۳۶۸)، «عشق بدون مرز» (۱۳۷۶)، «شمعی در باد» (۱۳۸۲)، «رؤیای خیس» (۱۳۸۴)، «بچههای ابدی» (۱۳۸۵)، «بیست» (۱۳۸۷، تهیهکننده)، «حرفهایها» (۱۳۸۷، تلهفیلم)، «خوابهای دنبالهدار» (۱۳۸۸)، «هیس! دخترها فریاد نمیزنند» (۱۳۹۱) و «زیر سقف دودی» (۱۳۹۵) را در کارنامه دارد.
«رابطه» (۱۳۶۵) نخستین فیلمی است که با متن و کارگردانی او به نمایش درآمد، فیلم «رؤیای خیس» (۱۳۸۴) باعث شهرت بیش از پیش او شد و «هیس! دخترها فریاد نمیزنند» که در سال ۱۳۹۲ به اکران عمومی رسید، از جنجالیترین فیلمهای کارنامه او محسوب میشود. این فیلم در جشنوارههای داخلی و خارجی با استقبال مخاطبان و منتقدان روبهرو شد و جوایز گوناگونی از جمله جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران سی و یکمین جشنواره فیلم فجر، جایزه بهترین فیلم بلند از چهارمین جشنواره فیلمهای ایرانی لندن، جایزه بهترین فیلمنامه و بازیگر و لوح تقدیر بهترین فیلم از جشنواره فیلم زنان مستقل آمریکا، جایزه ویژه تماشاگران از جشنواره بینالمللی فیلم ارواین آمریکا، جوایز اصلی هفتمین جشنواره فیلم ایرانی سانفرانسیسکو و جایزه ویژه الماس بهترین فیلم بلند داستانی از جوایز بینالمللی فیلم مستقل آمریکا را برای او به ارمغان آورد.
پوران درخشنده یکی از نخستین و شناختهشدهترین کارگردان زن پس از انقلاب و مدرس سینما است که عضویت مرکز بینالمللی فیلمسازی برای کودکان و نوجوانان (CIFEJ)، انجمن فیلمسازان زن آمریکا (WIF) و کارگردانان مستقل آمریکا (IFP) را در کارنامه دارد.
سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران
بهترین فیلم از نگاه تماشاگران برای فیلم هیس! دخترها فریاد نمیزنند
پوران درخشنده در پشت صحنه فیلم زیر سقف دودی
زندگی و تحصیلات
پوران درخشنده در ۷ فروردین ۱۳۳۰ در شهر کرمانشاه متولد شد. او فرزند سوم خانوادهای هشتنفره است و دو خواهر و سه برادر دارد. پدرش حاج علیاکبر درخشنده و مادرش ایران خورمهر نام داشت. دوران کودکی، تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در کرمانشاه گذراند و از همان سالهای نوجوانی، بهواسطه فضای خانوادگی و علاقه مادرش به آموزش و ادبیات، به داستاننویسی و فعالیتهای فرهنگی علاقهمند شد.
پس از دریافت دیپلم، در اوایل دهه ۱۳۵۰ در آزمون ورودی دانشگاه بهطور همزمان در رشتههای پزشکی و هنر پذیرفته شد، اما مسیر هنر را برگزید و تحصیل در مدرسه عالی تلویزیون و سینما (دانشگاه صداوسیما کنونی) را آغاز کرد. او در این مرکز در گرایش کارگردانی سینما آموزش دید و در سال ۱۳۵۴ فارغالتحصیل شد.
درخشنده از سالهای پایانی تحصیل بهطور عملی وارد عرصه تولید آثار تصویری شد و بلافاصله پس از فراغت از تحصیل، فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۵۴ در سازمان صداوسیما آغاز کرد. نخستین تجربههای کاری او در این دوره به ساخت و کارگردانی فیلمهای مستند اختصاص داشت؛ مستندهایی که عمدتاً به مسائل اجتماعی، فرهنگی و زیستی نواحی مختلف ایران، بهویژه مناطق غربی و کردستان، میپرداختند. تهیه مستند «طاعون» (۱۳۵۴) دربارهٔ شیوع بیماری طاعون در کردستان در سال ۱۳۲۸ از جمله آثار شاخص او در این مقطع بهشمار میآید و آغازگر مسیر حرفهای او در مستندسازی اجتماعی محسوب میشود. او در سال ۱۳۶۵ با نگارش و کارگردانی فیلم «رابطه» فیلمسازی فیلم بلند و سینمایی را بهطور حرفهای آغاز کرد؛ مسیری که تاکنون ادامه داشته و آثار متعدد و دهها جایزه ملی بینالمللی را در کارنامه او ثبت کرده است.
درخشنده همزمان با فعالیت حرفهای، عضویت در انجمنهای بینالمللی سینمایی از جمله انجمن فیلمسازان زن آمریکا (WIF)، کارگردانان مستقل آمریکا (IFP) و مرکز بینالمللی فیلم کودکان و نوجوانان یونسکو (CIFEJ) را در کارنامه دارد.
پوران درخشنده تاکنون ازدواج نکرده و یک دخترخوانده دارد.
مسیر حرفهای
پوران درخشنده پس از فراغت از تحصیل در سال ۱۳۵۴، فعالیت حرفهای خود را با ورود به سازمان صداوسیما آغاز کرد و نخستین تجربههای کاریاش به ساخت و کارگردانی فیلمهای مستند تلویزیونی اختصاص یافت. مستندهای اولیه او عمدتاً بر مسائل اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی نواحی مختلف ایران، بهویژه مناطق غربی و کردستان، تمرکز داشتند و همین دوره، بنیان رویکرد مسئلهمحور او در سینما را شکل داد.
نخستین اثر مستند او «طاعون» (۱۳۵۴) بود که به شیوع بیماری طاعون در کردستان در سال ۱۳۲۸ میپرداخت. در سالهای بعد، مستندهایی با موضوع آیینها و فرهنگ بومی ایران از جمله «چهارشنبهسوری» (۱۳۵۵)، «موسیقی نواحی ایران» (۱۳۵۶) و مجموعههایی دربارهٔ مراسم سنتی و زندگی اجتماعی مناطق مختلف کشور تولید کرد. در سال ۱۳۵۷ نیز مجموعه مستندهای تحقیقی دربارهٔ زنان، اشتغال و صنایع دستی در کردستان، از جمله «موج، جانماز، سجاده»، «نازککاری» و «گلیم» را ساخت و همزمان مستندهایی مانند «چشمههای آب معدنی راه هراز» و مجموعه چهارقسمتی «الیاف طبیعی و مصنوعی» دربارهٔ نخ، ابریشم، پشم و الیاف مصنوعی را به تصویر کشید.
در سالهای ۱۳۵۸ تا ۱۳۵۹ مستند «چرخها میچرخند» را تولید کرد که به رکود اقتصادی و تعطیلی کارخانهها، بهویژه ایران ناسیونال (ایرانخودرو کنونی)، میپرداخت. از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۱ نیز مستند ۱۷ قسمتی «شوکران» را با محور اعتیاد در میان زنان، مردان و کودکان و مسئله قاچاق مواد مخدر ساخت که تنها سه قسمت آن به پخش رسید. درخشنده حدود یک دهه پس از انقلاب اسلامی نیز همچنان به ساخت مستندهای اجتماعی و فرهنگی اشتغال داشت.
ورود او به سینمای داستانی در سال ۱۳۶۵ با نگارش و کارگردانی فیلم «رابطه» رقم خورد؛ فیلمی که نخستین فیلم بلند سینمایی او بهشمار میآید و دیپلم افتخار نخستین دوره جشنواره فیلم جیفونی ایتالیا را دریافت کرد. یک سال بعد، «پرنده کوچک خوشبختی» (۱۳۶۶) را ساخت که برای آن جوایزی از جمله لوح زرین بهترین فیلم و دیپلم افتخار بهترین کارگردانی از ششمین جشنواره فیلم فجر و مشعل طلایی جشنواره فیلم غیرمتعهدها در کره شمالی به دست آورد. این فیلم همچنین در چند بخش جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد.
در سال ۱۳۶۸ دو فیلم «عبور از غبار» و «زمان از دست رفته» را کارگردانی کرد. پس از آن، در دهههای ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ آثاری چون «عشق بدون مرز»، «شمعی در باد»، «رؤیای خیس»، «بچههای ابدی»، «خوابهای دنبالهدار» و «حرفهایها» را ساخت و نامش را بیش از پیش در سینما حرفهای ایران تثبیت کرد. در میان این آثار، پرداختن به مسائل کودکان، نوجوانان، فروپاشی خانواده و آسیبهای اجتماعی جایگاه پررنگی دارد.
در دهه ۱۳۹۰، پوران درخشنده با فیلم «هیس! دخترها فریاد نمیزنند» (۱۳۹۱) بار دیگر توجه گسترده داخلی و بینالمللی را به خود جلب کرد. این فیلم از جنجالیترین فیلمهای کارنامه او محسوب میشود که در جشنوارههای داخلی و خارجی با استقبال مخاطبان و منتقدان روبهرو شد و جوایز گوناگونی از جمله جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران سی و یکمین جشنواره فیلم فجر، جایزه بهترین فیلم بلند از چهارمین جشنواره فیلمهای ایرانی لندن، جایزه بهترین فیلمنامه و بازیگر و لوح تقدیر بهترین فیلم از جشنواره فیلم زنان مستقل آمریکا، جایزه ویژه تماشاگران از جشنواره بینالمللی فیلم ارواین آمریکا، جوایز اصلی هفتمین جشنواره فیلم ایرانی سانفرانسیسکو و جایزه ویژه الماس بهترین فیلم بلند داستانی از جوایز بینالمللی فیلم مستقل آمریکا را برای او به ارمغان آورد. درخشنده پس از آن، «زیر سقف دودی» (۱۳۹۵) را با موضوع طلاق عاطفی و بحران روابط خانوادگی کارگردانی کرد؛ فیلمی که نامزد دریافت جوایز بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از سیوپنجمین جشنواره فیلم فجر شد.
درخشنده در طول فعالیت حرفهای خود در سمتهای مختلفی از جمله کارگردان، تهیهکننده، فیلمنامهنویس، بازیگر و مجری طرح حضور داشته است. او در شماری از آثارش، علاوه بر کارگردانی، مسئولیت تهیهکنندگی را نیز بر عهده داشته که از جمله آنها میتوان به «زیر سقف دودی»، «هیس! دخترها فریاد نمیزنند»، «بچههای ابدی»، «رؤیای خیس» و «شمعی در باد»، «عشق بدون مرز» و «عبور از غبار» اشاره کرد. تجربه نویسندگی او نیز در فیلمهایی چون «رؤیای خیس»، «زمان از دست رفته»، «عبور از غبار»، «رابطه» و «زیر سقف دودی» ثبت شده است. او در این سالها در فیلمهایی چون «نمایش شغال» و «بیست» در مقام تهیهکننده حضور داشته و در فیلم «خانه آقای حقدوست» (محمود سمیعی، ۱۳۵۹) به ایفای نقش پرداخته است.
پوران درخشنده همچنین شرکت فیلمسازی «هورخش فیلم» را تأسیس کرد که پایگاه اصلی تولید آثار سینمایی او محسوب میشود. فیلمهای او عمدتاً در ژانر درام اجتماعی قرار میگیرند و به موضوعاتی چون کودکآزاری، اعتیاد، خشونت خانگی، فروپاشی خانواده، بحرانهای روانی و مسائل نوجوانان میپردازند.
در ادامه فعالیتهای حرفهای، پوران درخشنده در مقام داور و عضو هیئت انتخاب در جشنوارههای سینمایی مختلف حضور داشته است که از جمله آنها میتوان به جشنواره بینالمللی فیلم فجر و جشنواره فیلم کوتاه ۱۰۰ اشاره کرد. همچنین در دهمین دوره جشنواره بینالمللی فیلم جگران (هند)، در بخش سینمای جهان، مروری بر آثار پوران درخشنده انجام شد؛ جشنوارهای که با معرفی فیلمها به بیش از ۷۵ کشور، بر شناساندن فیلمسازان به مخاطبان جهانی تمرکز دارد. در سال ۱۳۹۹ جایزه جشنواره گلوبال هندوستان به پاس سالها فعالیت مستمر در حوزه سینما و ارتباط با مسائل اجتماعی به او اهدا شد. او عضو انجمن فیلمسازان زن آمریکا (WIF)، انجمن کارگردانان مستقل آمریکا (IFP) و مرکز بینالمللی فیلمسازی کودکان و نوجوانان یونسکو (CIFEJ) است.
پوران درخشنده در نتیجه سالها فعالیت مستمر در سینما نشان درجه یک هنری معادل دکتری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران دریافت کرده و از شهریورماه ۱۳۹۴ به عضویت مؤسسه هنرمندان پیشکسوت درآمده است.
فیلمشناسی آثار سینمایی
رابطه (۱۳۶۵) نخستین فیلم بلند سینمایی پوران درخشنده است. این فیلم بر شکلگیری رابطهای میان یک معلم و پسربچهای گنگ تمرکز دارد؛ کودکی که آرزوی سخن گفتن دارد و در مسیر ارتباط تدریجی با معلم، نخستین واژهها را بر زبان میآورد. روایت فیلم بر تأثیر حضور و تشویق معلم استوار است و روند شکلگیری این رابطه، با تأکید بر موقعیتهای دراماتیک و تصویرسازی ساده، پیش میرود.
یک سال بعد، درخشنده پرنده کوچک خوشبختی (۱۳۶۶) را ساخت؛ فیلمی که بار دیگر به رابطه میان کودک و معلم میپردازد. اینبار شخصیت محوری، دختری است که با مسئلهای متفاوت روبهروست، اما همچنان شکلگیری یک پیوند عاطفی نقش تعیینکنندهای در مسیر داستان دارد. این فیلم جایزه بهترین بازیگر خردسال جشنواره فیلم فجر را به دست آورد و در چند بخش دیگر از جمله بازیگری، کارگردانی، تدوین و صداگذاری نامزد دریافت جایزه شد.
در سال ۱۳۶۸، درخشنده دو فیلم زمان از دست رفته و عبور از غبار را کارگردانی کرد. «زمان از دست رفته» به مسئله کودکان و موضوع فرزندخواندگی میپردازد، در حالی که «عبور از غبار» روایت رابطهای میان معلم و دانشآموز را در بستری متفاوت دنبال میکند. در این فیلم، مسیر داستان تنها به حل مشکل شاگرد محدود نمیشود و تحول شخصیت معلم نیز در مرکز توجه قرار میگیرد. افسر اسدی برای بازی در «عبور از غبار» موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن از هشتمین جشنواره فیلم فجر شد و فیلم در بخش صدابرداری نیز نامزد دریافت جایزه بود.
پس از وقفهای چندساله، درخشنده عشق بدون مرز (۱۳۷۷) را ساخت؛ فیلمی با محوریت کودکانی که در کشمکشهای خانوادگی آسیب میبینند. این اثر با حضور بازیگران خارجی و فیلمبرداری در خارج از کشور تولید شد و به بازتاب زندگی کودکان در بستر تفاوتهای فرهنگی میپردازد. «عشق بدون مرز» در زمان اکران داخلی با فروش محدودی همراه بود. فیلم در ۱۷ آذرماه سال بعد در سینماهای تهران حدود ۱۲۰میلیون تومان فروش کرد و توانست امتیاز خوبی هم در بین منتقدان بهدستآورد.
در سال ۱۳۸۲، فیلم شمعی در باد به نمایش درآمد. داستان فیلم زندگی جوانی را روایت میکند که در مواجهه با طلاق والدین، ازدواج مجدد مادر و تصمیم به مهاجرت، با مجموعهای از بحرانهای شخصی و اجتماعی روبهرو میشود. این فیلم در ادامه دغدغههای درخشنده دربارهٔ خانواده، جوانان و آسیبهای اجتماعی شکل گرفت و به موضوعاتی مانند اعتیاد، بیکاری و بیماریهای اجتماعی پرداخت.
درخشنده در رؤیای خیس (۱۳۸۴) بار دیگر به سراغ مسائل اجتماعی رفت. این فیلم با تمرکز بر روایت مستقیم و پیاممحور، بخشی از مسیر سینمایی او در پرداخت به موضوعات اجتماعی را ادامه داد. نوجوانان، خانواده و مسائل اجتماعی محور اصلی این فیلم سینمایی است که توانست منجر به شهرت بیش از پیش پوران درخشنده شود.
فیلم بچههای ابدی (۱۳۸۵) به زندگی کودکان و نوجوانان دارای ناتوانیهای ذهنی و جسمی میپردازد. این اثر با حضور پانتهآ بهرام همراه بود که برای بازی در آن، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد. «بچههای ابدی» همچنین در جشنواره فیلم کودک و نوجوان موفق به دریافت چند جایزه در بخشهای مختلف شد.
در ادامه، درخشنده خوابهای دنبالهدار را ساخت؛ فیلمی که باز هم به مسائل کودکان معلول و چالشهای اجتماعی پیرامون آنها میپردازد و بازتابهایی در فضای رسانهای و نقد سینمایی به همراه داشت.
یکی از شاخصترین آثار کارنامه او، هیس! دخترها فریاد نمیزنند (۱۳۹۱) است؛ فیلمی با محوریت موضوع سوءاستفاده جنسی از کودکان. این فیلم را میتوان جنجالیترین و یکی از بهترین فیلمهای درخشنده از حیث کمی و کیفی دانست چرا که فیلم با در اختیار داشتن ۱۰۷ سینما در کشور حدود ۲٬۵ میلیارد تومان فروش کرد و به نسبت کارهای دیگر درخشنده امتیاز بالاتری در بین منتقدان سینمایی بهدستآورد. این اثر در سیویکمین جشنواره فیلم فجر عنوان بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را کسب کرد و به اقبال قابل توجهی دست یافت. این فیلم همچنین در جشنوارههای بینالمللی بازتاب داشت و مورد توجه رسانههای خارجی قرار گرفت؛ شهاب حسینی برای بازی در این فیلم جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره ACTION ON FILM آمریکا را دریافت کرد.
در سال ۱۳۹۵، درخشنده زیر سقف دودی را کارگردانی کرد. این فیلم با تمرکز بر مفهوم طلاق عاطفی و بحران روابط زوجین ساخته شد و نامزد دریافت جوایز بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از سیوپنجمین جشنواره فیلم فجر شد. «زیر سقف دودی» ادامه مسیر سینمایی درخشنده در پرداخت به مسائل خانواده و روابط انسانی بهشمار میآید.
جوایز
- جایزه جشنواره گلوبال هندوستان به پاس تلاشهای صادقانه در طی سالهای مداوم کار در حوزه سینما و در ارتباط با مردم (۱۳۹۹)
- نامزد بهترین فیلم سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر برای زیر سقف دودی (۱۳۹۵)
- نامزد بهترین کارگردانی سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر برای زیر سقف دودی (۱۳۹۵)
- سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران سی و یکمین جشنواره فیلم فجر برای هیس! دخترها فریاد نمیزنند
- دیپلم افتخار نخستین دوره جشنواره فیلم جیفونی ایتالیا برای رابطه
- لوح زرین بهترین فیلم ششمین جشنواره فیلم فجر برای پرنده کوچک خوشبختی (۱۳۶۶)
- دیپلم افتخار بهترین کارگردانی ششمین جشنواره فیلم فجر برای پرنده کوچک خوشبختی (۱۳۶۶)
- دیپلم افتخار سومین جشنواره فیلم زنان آرژانتین برای پرنده کوچک خوشبختی و زمان از دست رفته
- مشعل طلایی دومین جشنواره فیلم غیرمتعهدها (کره شمالی) برای پرنده کوچک خوشبختی
- پروانه زرین بهترین کارگردانی فیلم بلند بیست و یکمین جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان
- تندیس ابوریحان در دومین آیین سپاس از تهیهکنندگان برتر سینمای ایران
آثار
فیلم سینمایی
| سال | نام فیلم | کارگردان | فیلمنامهنویس | تهیهکننده |
|---|---|---|---|---|
| ۱۳۹۵ | زیر سقف دودی | آری | آری | آری |
| ۱۳۹۱ | هیس! دخترها فریاد نمیزنند | آری | آری | |
| ۱۳۸۹ | حرفه ایها (فیلم ویدئویی) | آری | ||
| ۱۳۸۸ | خوابهای دنبالهدار | آری | آری | |
| ۱۳۸۵ | بچههای ابدی | آری | آری | |
| ۱۳۸۴ | رؤیای خیس | آری | آری | آری |
| ۱۳۸۲ | شمعی در باد | آری | آری | آری |
| ۱۳۷۷ | عشق بدون مرز | آری | آری | آری |
| ۱۳۶۸ | زمان از دست رفته | آری | آری | |
| ۱۳۶۸ | عبور از غبار | آری | آری | آری |
| ۱۳۶۶ | پرنده کوچک خوشبختی | آری | ||
| ۱۳۶۵ | رابطه | آری | آری | |
| ۱۳۹۷ | نمایش شغال | آری | ||
| ۱۳۸۷ | بیست | آری |
فیلمهای مستند
| سال | نام فیلم | کارگردان | فیلمنامهنویس | تهیهکننده |
|---|---|---|---|---|
| ببر دره عشق | آری | |||
| چشمههای دره سنگستان | آری | |||
| شوبو از غروب تا غروب | آری | |||
| رسول هرکول کوچک | آری | |||
| گردنبندی از قاصدک برای خواهر | آری | |||
| ۶ عروس برای آمنه | آری | |||
| صنایع دستی ایران | آری | |||
| موسیقی نواحی ایران | آری |
سایر فعالیتها
| سال | نام فیلم | بازیگر | کارگردان فنی |
|---|---|---|---|
| ۱۳۵۹ | خانه آقای حقدوست | آری | |
| ۱۳۵۶–۱۳۵۷ | ایتالیا ایتالیا | آری |
حواشی
- حمایت از غزه
«دیگر اعصابی با دیدن کشتار کودکان و زنان در غزه برایم نمانده است، وقتی این کشتار را میبینم، نمیدانم اسم این آدمهایی که هم نوع خود را میکشند، چه باید بگذاریم؟ جنگ در حال ویران کردن انسانیت است، یک کلمه خشن انسان را تباه و ویران میکند. وای به حال روزی که سر انسانها، بچهها و زنان بمب بریزید و انسانیت را هدف قرار دهند.»
- پوران درخشنده جوایز و یادگارهایش را به موزه سینما سپرد
پوران درخشنده بخشی از جوایز و یادگارهای دوران فعالیت حرفهای خود را به موزه سینما اهدا کرد. این مجموعه شامل ۱۸ جایزه از جشنوارههای داخلی و بینالمللی، ۵۸ لوح سپاس و تقدیر، ۱۴ تقدیرنامه و ۴ تندیس است. افزون بر این، اقلامی مانند فیلمنامهها، یادداشتهای ارسالی مخاطبان، پوسترها و برخی لوازم صحنه و یادگاریهای مرتبط با آثار سینمایی او نیز به موزه سینما سپرده شد. همچنین سه جایزه دیگر شامل جایزه بهترین فیلم جشنواره فیلم باکو برای فیلم «بچههای ابدی»، جایزه «بانوی طلایی» و نیز سردیس و تمبر اختصاصی جشنواره «رمز موفقیت» نیز بعدها به این آثار افزوده شد.
