راضى آل یاسین

شیخ راضى آل یاسین

فقیه، مورخ، شاعر، مدرس حوزه
نام کامل	راضى بن عبدالحسین آل یاسین
تاریخ تولد	۱۳۱۴ هـ ق
زادگاه	کاظمین، عراق
تاریخ وفات	۱۳۷۲ هـ ق
شهر وفات	لبنان
محل دفن	نجف، عراق
محل سکونت	کاظمین، سامرا، نجف، کربلا
خویشاوندان سرشناس	شیخ عبدالحسین آل یاسین (پدر)، شیخ باقر آل یاسین (پدربزرگ)، شیخ محمد حسن آل یاسین (جد)، شیخ محمدرضا آل یاسین (برادر)
استادان	شیخ محمد کاظم شیرازى، شیخ محمدرضا آل یاسین
محل تحصیل	کاظمین، نجف، سامرا، کربلا
تالیفات	صلح الحسن، تاریخ الکاظمیه، دیوان جابر ابى النوادر، اوج البلاغه، مجموعه شعر و منظومه‌ها

شیخ راضى آل یاسین (۱۳۱۴ - ۱۳۷۲ق) فقیه، مورخ و عالم برجسته شیعی عراقی از خاندان علمی آل یاسین در کاظمین بود. وی در طول زندگی علمی خود به تربیت شاگردان، تدریس علوم دینی و تألیف آثار فقهی، تاریخی و ادبی پرداخت.

از شاخص‌ترین آثار او کتاب صلح الحسن است که با تحلیل مستند تاریخ سیاسی دوران امام حسن(ع)، جایگاه ایشان را به تصویر کشیده و در مطالعات شیعی و تاریخ نگاری معاصر مرجعیت یافته است.

راضى آل یاسین با بهره‌گیری از اساتید برجسته حوزه‌های نجف، کربلا و سامرا و همکاری با برادرش شیخ محمدرضا آل یاسین، نقش مؤثری در استمرار و ترویج علوم اهل بیت(علیهم السلام) در عراق ایفا کرد.

خاندان و تبار علمی

خاندان آل یاسین در کاظمین از دیرباز به علم، اجتهاد و تقوا شناخته شده است. برخی از اجداد برجسته این خاندان عبارتند از:

• شیخ محمدحسن آل یاسین: جد راضى آل یاسین، فقیه و مرجع دینی برجسته که پس از وفات شیخ مرتضی انصاری به مرجعیت دین مردم عراق رسید. او تألیفات متعددی در فقه و اصول داشت و با بزرگان زمان خود از جمله صاحب فصول و شیخ جعفر شوشترى در ارتباط بود. شیخ محمدحسن آل یاسین مورد عنایت حضرت مهدی(ع) نیز قرار گرفته و در روایتی مشهور از حاج علی بغدادی به عنوان وکیل مورد تأیید امام زمان معرفی شده است.

• شیخ باقر آل یاسین: پدربزرگ راضى، مجتهدی صاحب نام و انسانی عادل و مورد اعتماد که شاگردان زیادی تربیت کرد، از جمله سید حسن صدر عاملی.

• شیخ عبدالحسین آل یاسین: پدر راضى، فقیهی پارسا و دانشمندی با فضیلت که در کربلا و سامرا تحصیل کرد و پس از بازگشت به کاظمین به تدریس و تبلیغ پرداخت. وی سه فرزند عالم به یادگار گذاشت: شیخ محمدرضا، شیخ مرتضی و شیخ راضى.

زندگی‌

راضى آل یاسین فرزند شیخ عبدالحسین آل یاسین در سال ۱۳۱۴ هـ ق در کاظمین متولد شد و تحصیلات حوزوی خود را نزد اساتیدی چون شیخ محمدرضا آل یاسین و شیخ محمد کاظم شیرازی به پایان رساند. او به عنوان عالمی برجسته و مورد اعتماد در کاظمین مستقر شد و به دلیل خلق زیبا و رفتار جذاب، مورد علاقه دانش‌پژوهان و شیفتگان علم و تقوا بود.

تحصیلات و اساتید

شیخ راضى آل یاسین در حوزه‌های نجف و کاظمین از اساتید برجسته‌ای بهره برد، از جمله:

• شیخ محمدکاظم شیرازی: فقیه و عالم برجسته سامرا و نجف که آثار متعددی در فقه و اصول تألیف کرد و شاگردان بسیاری تربیت نمود، از جمله شیخ راضى.
• شیخ محمدرضا آل یاسین: برادر و استاد راضى، مرجعی برجسته در کاظمین و نجف که تألیفات فقهی و منظومات ادبی متعددی دارد و شاگردانی همچون سید محمدباقر صدر تربیت کرد.

آثار

راضى آل یاسین در موضوعات دینی و تاریخی آثار متعددی تألیف کرد:

• اوج البلاغه: شامل خطبه‌های امام حسن و امام حسین(ع).
• تاریخ الکاظمیه: تاریخ جامع زادگاه خود به سبک جذاب و منظم که برخی مطالب آن در مجله الاصلاح منتشر شده است.
• مجموعه آثار شعر و منظومات ادبی و تدوین دیوان جابر ابی‌النادر.
• تحقیق و احیای کتاب الغُرّه فى شرح الدرّه.
• صلح الحسن: مشهورترین اثر او که پاسخ بسیاری از شبهات پیرامون صلح امام حسن(ع) است و در نیم قرن اخیر مورد استناد پژوهشگران و تاریخ‌نگاران قرار گرفته است.

کتاب صلح الحسن

این کتاب با تحلیل دقیق تاریخ سیاسی دوران امام حسن(ع) و شرح انگیزه‌ها و فرازهای قرارداد صلح، جایگاه ویژه‌ای در مطالعات اهل بیت پیدا کرده است. نویسنده با بررسی اسناد تاریخی و روایت‌ها، عظمت امام مجتبى را بدون هیچ گونه تحریف به تصویر کشیده است. کتاب شامل معرفی شخصیت امام، موقعیت‌های سیاسی قبل و بعد از بیعت، شرح قرارداد صلح، پیامدها و مقایسه با قیام امام حسین(ع) است .

دیدگاه‌ها درباره وی

• صائب عبدالحمید: شیخ راضى را عالمی ممتاز کاظمین معرفی کرده که در تاریخ و موضوع صلح امام حسن آثار بی‌نظیری دارد.
• علامه عبدالحسین امینی تألیف صلح الحسن را نماد روشنگری و عمق علمی راضى آل یاسین دانسته است.
• آقابزرگ تهرانی: این کتاب را تحلیل شایسته‌ای از تاریخ صلح امام حسن و مکمل قیام امام حسین می‌داند.
• علامه سید شرف‌الدین: در تقریظ خود، شخصیت راضى آل یاسین را با ویژگی‌های برجسته اخلاقی، علمی و عرفانی توصیف کرده است.

وفات

شیخ راضى آل یاسین در سال ۱۳۷۲ هـ ق به دلیل بیماری به لبنان سفر کرد و در همانجا درگذشت. پیکر او به نجف اشرف منتقل و در کنار جدش شیخ محمدحسن آل یاسین دفن شد.